"Sunray Kilo India Alpha…” — satu panggilan radio yang membawa berita kehilangan seorang ketua di medan operasi.
Dalam dunia ketenteraan, komunikasi radio memainkan peranan penting dalam menyampaikan maklumat di medan pertempuran. Apabila berita mengenai kehilangan seorang pegawai diterima, kesannya bukan sahaja dirasai oleh anggota yang berada di lokasi operasi, malah turut memberi kesan kepada seluruh pasukan yang dipimpinnya.
Bagi anggota yang pernah berjuang bersama-sama, seorang ketua bukan sekadar individu yang memberikan arahan. Beliau ialah pemimpin yang berkongsi risiko, membimbing anak buah dan memikul tanggungjawab ketika keselamatan mereka terancam.
Demikianlah kisah pengorbanan Kapten Mohana Chandran Al Velayuthan, seorang pegawai Rejimen Renjer Diraja yang dilaporkan gugur ketika menjalankan operasi menentang pengganas komunis di Ulu Kinta, Perak, pada tahun 1971.
Kisah beliau menjadi sebahagian daripada sejarah perjuangan anggota keselamatan negara dalam mempertahankan keamanan dan kedaulatan tanah air
Pada 3 Jun 1971, ketika ancaman komunis masih menjadi cabaran besar terhadap keselamatan negara, Kapten Mohana Chandran mengetuai sekumpulan 10 anggota daripada Batalion Ke-4 Rejimen Renjer Diraja untuk melaksanakan operasi tinjauan di kawasan Ulu Kinta, Perak.
Berdasarkan maklumat yang diterima, terdapat kemungkinan pergerakan pengganas komunis di kawasan berkenaan. Pasukan tersebut ditugaskan untuk meninjau kawasan operasi dan mengesan petunjuk yang dapat membantu mengenal pasti kedudukan pihak musuh.
Operasi di dalam hutan bukanlah tugas yang mudah. Keadaan muka bumi yang mencabar, tumbuh-tumbuhan yang tebal dan penglihatan yang terbatas memerlukan setiap anggota sentiasa berwaspada.
Setiap kesan tapak kaki, ranting yang patah dan perubahan pada permukaan tanah boleh menjadi petunjuk penting. Sebarang kecuaian berpotensi mendedahkan kedudukan pasukan kepada ancaman musuh.
Sepanjang beberapa hari operasi, anggota yang terlibat perlu bergantung pada latihan, disiplin dan kerjasama berpasukan untuk melaksanakan tanggungjawab mereka.
Mereka bukan sahaja perlu mencari jejak musuh, malah mesti memastikan keselamatan pasukan sepanjang pergerakan di kawasan yang berisiko tinggi.
Pada 13 Jun 1971, pasukan pimpinan Kapten Mohana Chandran dilaporkan menemui kesan laluan yang dipercayai digunakan oleh pengganas komunis.
Penemuan itu menjadi petunjuk penting dalam usaha mengesan kedudukan musuh. Kapten Mohana Chandran kemudiannya meneruskan penjejakan bersama anggota di bawah pimpinannya.
Mereka bergerak dengan berhati-hati, mengikuti laluan yang dipercayai membawa kepada kawasan persembunyian pihak lawan.
Selepas beberapa jam menjejaki laluan tersebut, pasukan berkenaan akhirnya berhadapan dengan serangan hendap.
Tembakan dilepaskan ke arah anggota Rejimen Renjer Diraja. Kumpulan musuh itu dianggarkan mempunyai kekuatan sekitar 40 orang, jauh lebih ramai berbanding pasukan kecil yang diketuai Kapten Mohana Chandran.
Dalam keadaan sedemikian, setiap keputusan perlu dibuat dengan pantas. Anggota yang terlibat terpaksa menghadapi tekanan pertempuran sambil berusaha mempertahankan kedudukan dan keselamatan rakan seperjuangan.
Pertempuran itu memperlihatkan betapa besarnya risiko yang perlu ditanggung oleh anggota keselamatan ketika menjalankan operasi di kawasan hutan.
Di tengah-tengah pertempuran, Kapten Mohana Chandran terus menjalankan tanggungjawabnya sebagai ketua pasukan.
Menurut catatan asal yang menjadi asas kepada kisah ini, dua orang anggota pasukannya mengalami kecederaan dalam pertempuran tersebut. Keadaan menjadi semakin sukar apabila mereka berhadapan dengan pihak musuh yang mempunyai kelebihan dari segi bilangan.
Dalam situasi yang mengancam nyawa, kepimpinan seorang pegawai amat penting untuk memastikan anggota di bawah arahannya dapat bertindak mengikut latihan dan arahan operasi.
Kapten Mohana Chandran terus memimpin pasukannya ketika pertempuran berlangsung. Namun, dalam perkembangan yang tragis, beliau terkena beberapa das tembakan lalu gugur di medan pertempuran.
Pemergiannya merupakan satu kehilangan besar kepada pasukan yang dipimpinnya.
Seorang pegawai yang sebelum itu mengetuai anggota meredah belantara bagi melaksanakan misi keselamatan negara akhirnya terkorban ketika menjalankan amanah tersebut.
Pengorbanan beliau menggambarkan risiko sebenar yang dihadapi oleh anggota keselamatan dalam melaksanakan tugas. Mereka bukan sahaja berhadapan dengan ancaman senjata, malah perlu membuat keputusan dalam keadaan yang tidak menentu dan serba mencabar.
Bagi rakan seperjuangan, kehilangan seorang ketua dalam operasi seperti ini tentunya meninggalkan kesan yang mendalam. Bagi negara pula, pengorbanan tersebut menjadi sebahagian daripada sejarah perjuangan mempertahankan keamanan.
Catatan asal mengenai peristiwa ini turut menyatakan bahawa pemeriksaan selepas pertempuran menemukan sebuah kem tetap pengganas komunis yang mempunyai sistem pertahanan yang kukuh.
Penemuan tersebut memberikan gambaran tentang cabaran yang dihadapi oleh pasukan keselamatan ketika beroperasi di kawasan berkenaan.
Kem yang mempunyai pertahanan tersusun boleh menyukarkan usaha pengesanan dan tindakan terhadap kumpulan bersenjata. Oleh itu, maklumat daripada operasi tinjauan amat penting bagi membantu pasukan keselamatan memahami kedudukan dan keupayaan pihak lawan.
Dalam konteks perjuangan menentang pemberontakan komunis, kejayaan sesuatu operasi bukan hanya bergantung pada kekuatan senjata. Maklumat perisikan, kecekapan anggota, perancangan dan kerjasama antara pasukan turut memainkan peranan penting.
Di sebalik setiap operasi yang dilaksanakan, terdapat anggota yang mempertaruhkan keselamatan diri demi melaksanakan tanggungjawab kepada negara.
Ada yang pulang dengan membawa pengalaman pahit dan kecederaan. Ada juga yang gugur sebelum sempat kembali ke pangkalan.
Kapten Mohana Chandran Al Velayuthan merupakan antara perajurit yang kehilangan nyawa ketika menjalankan tugas tersebut.
Pengorbanan Kapten Mohana Chandran turut dikaitkan dengan pengiktirafan tertinggi keberanian negara, iaitu Seri Pahlawan Gagah Perkasa (SP).
Menurut maklumat beliau dianugerahkan darjah kebesaran tersebut pada 7 Jun 1972 sebagai penghormatan terhadap keberanian dan pengorbanannya.
Pengiktirafan ini membawa makna yang besar dalam sejarah penghormatan negara terhadap individu yang memperlihatkan keberanian luar biasa ketika berhadapan dengan bahaya.
Namun, nilai pengorbanan seorang perajurit tidak seharusnya diukur melalui anugerah semata-mata. Di sebalik setiap pengiktirafan, terdapat kisah perjuangan, tanggungjawab dan pengorbanan yang wajar dikenang oleh masyarakat.
Bagi keluarga yang kehilangan insan tersayang, sebarang anugerah tidak mungkin dapat menggantikan kehadiran seorang suami, ayah, anak atau saudara.
Bagi rakan seperjuangan pula, kehilangan seorang ketua meninggalkan kenangan yang tidak mudah dilupakan.
Oleh itu, penghormatan terhadap perajurit yang gugur bukan sekadar melalui penganugerahan pingat, tetapi juga melalui usaha memelihara sejarah dan menyampaikan kisah perjuangan mereka kepada generasi seterusnya.
KONGSIKAN:
